Odmiana o wzniesionym pokroju i średniej sile wzrostu. Liście i ogonki liściowe jasnozielone, grube, bardzo smaczne. Seler naciowy ma duże wymagania glebowe oraz wodne. Uprawia się go z rozsady. Pierwsze zbiory ogonków liściowych przeprowadza się już po 40-60 dniach od daty sadzenia. Przed zbiorem zaleca się bielenie ogonków liściowych. Plon ogonków liściowych 25-35 t/ha.

Seler naciowy ma bogatszy skład chemiczny niż seler korzeniowy i należy do najwartościowszych warzyw. Długie, mięsiste ogonki liściowe, spożywane na surowo, gotowane lub duszone, mają dużą wartość odżywczą, smakową, dietetyczną i leczniczą. Zawierają dużo witaminy C (powyżej 20mg w 100g) oraz składników mineralnych, zwłaszcza potasu i wapnia. Znajdujące się we wszystkich częściach rośliny olejki eteryczne działają pobudzająco na trawienie. Seler, dzięki zawartości 3-butyloftalidu, obniża ciśnienie tętnicze krwi oraz poziom cholesterolu, w tym tak zwanego „złego” cholesterolu — LDL i trójglicerydów, chroni więc przed zawałem i udarem mózgu. Zawiera też psoraleny, związki, które zapobiegają łuszczycy. Ponadto seler naciowy jest przydatnym surowcem dla przemysłu spożywczego i służy do wyrobu np.: zup, koncentratów, gotowych dań, soków wielowarzywnych, mrożonek.